MUZAFFER CAN

I know, I forgot about my blog. It's been a long time since I wrote something here. I've been very busy with my new exhausting job at Apple Store, and I'll be busy until the end of the year. Of course I love what I do, so I'm not complaining about it. Really.

I've got three more things that I love to do. The first thing is designing things, the second thing is my radio show Alt Sokak, and the last thing is my new hobby 3 Serves a Day. (Hmm, I started to love the figure three.) It's still a hobby, but the simple idea behind the blog attracts more people to it every other day.

'The Internets' is a small world, so Pinar from the online journal called Futuristika! found my blog through Skoer's Tumblr and she liked it. When I got the e-mail from her if I wanted to have an interview about 3 Serves a Day, I was really surprised. But of course I said 'Yes'.

Big thanks to Pinar Ilkiz for having me as a guest to their journal, Ezgi Baser for taking her precious time to translate this interview into English and Skoer for his sincere support. And of course, thanks to YOU! You can find the original transcript here in Turkish.

Enjoy.

•

As far as I know, you live in Australia. How did this journey begin?

Actually it was unexpected. When I learned that I wouldn’t be able to be a dietitian as a matter of some legal procedures, I came up with an alternative plan, and this plan led me first to USA and then all the way through here. I always knew that my mind was solely canalized for designing. And then I decided to realize this dream and came to Melbourne.

One of your specialized areas is “sound editing”. You also have a history of DJing. Have you initialized the project “3servesaday” as a result of developing a passion for music, or have you decided to use 3servesaday as a way to get your professional efforts’ worth in sound editing?

Music has been a long time pursuit and hobby for me. I actually believe that when I integrate my hobbies into my professional life, I can create my favourite works. For instance, Alt Sokak, my show that is broadcast on Radio ODTU every Friday, is a part of this hobby. If I don’t like what I do at first hand, it’s not worth to share them. And if I can colour up the lives of people that I love and the other people around me, then it’s a bonus for me.

Do you like all the songs you mix or are there any songs that you add for the sake of a better combination?

I love all the songs that I mix. All of them somehow left a mark on my life. Actually, “3 Serves A Day” is an extension of “Muzo’s iPod Diary” podcast that I once started but couldn’t continue with. This time, I don’t talk and let the songs tell my feelings throughout the day. It is possible to assume this blog as a musical diary.

Which one comes first for you, “music or misery”?

Of course, “misery”. Actually I would like to take one step further by asking the question “Would we feel alive if there were no misery?”

What is your favourite movie about music?

A bit cliché, but “High Fidelity” could be the best movie I have ever seen about music. As for musical documentaries, I would say “Blur: No Distance Left To Run”.

You are also interested in photography and video arts, but you have never supported your mixes on 3servesaday with visuals.

I would prefer “3 Serves a Day” to focus on only one thing, that is music. I keep the website theme as simple as possible and don’t want to it to be associated with any other keywords than music. I have a blog project in my mind which will include music videos and photographs, yet be different. But I don’t know when I will be able to carry out, blame my laziness. Hope we will see this together soon.

What are your favourite mp3 blogs?

I try to stay away from mp3 blogs as far as I can. But the websites that I generally follow include Drowned in Sound, Pitchfork Media, NME and SoundCloud.

Thanks to Wikileaks.

ID: 101373
Date: 2007-03-21 15:33:00
Origin: 07ANKARA648
Source: Embassy Ankara
Classification: CONFIDENTIAL
Dunno: 07ANKARA610 07ANKARA629
Destination: VZCZCXRO1479
PP RUEHDBU RUEHFL RUEHKW RUEHLA RUEHROV RUEHSR
DE RUEHAK #0648/01 0801533
ZNY CCCCC ZZH
P 211533Z MAR 07
FM AMEMBASSY ANKARA
TO RUEHC/SECSTATE WASHDC PRIORITY 1409
INFO RUEHZL/EUROPEAN POLITICAL COLLECTIVE PRIORITY
RUEAIIA/CIA WASHDC PRIORITY
RHEFDIA/DIA WASHDC PRIORITY
RUEKJCS/JOINT STAFF WASHDC//J-3/J-5// PRIORITY
RHEHAAA/NSC WASHDC PRIORITY
RUEUITH/ODC ANKARA TU PRIORITY
RUEKJCS/SECDEF WASHDC PRIORITY
RUEUITH/TLO ANKARA TU PRIORITY
RUEHAK/USDAO ANKARA TU PRIORITY

C O N F I D E N T I A L SECTION 01 OF 04 ANKARA 000648

SIPDIS

SIPDIS

E.O. 12958: DECL: 03/04/2017
TAGS: PGOV, PREL, ECON, TU
SUBJECT: THE TRUTH BEHIND THE AKP'S "SECRET ISLAMIC AGENDA"

REF: A. ANKARA 0629
B. ANKARA 0610

Classified By: Political Counselor Janice G. Weiner for reasons 1.4(b),
(d)

1. (C) Summary. Ever since its victory in the 2002 general
elections, rumours and suspicion have swirled around the
ruling Justice and Development Party's (AKP) "secret"
Islamist agenda. After more than four years in power, some
doubters are relieved to find an AKP that appears
conservative, Western- as well as Islam-oriented, reform
minded and democratic. Others remain convinced that AKP is
determined to impose Sharia law in Turkey and undermine the
country's secular system once it gains control of the triple
crown - the presidency, prime ministry and parliament - in
this year's double elections. The evidence either way is
circumstantial, but the issue is central to Turkey's future.
Turkey's traditional secularists (including the civil
service, judiciary and military), opposition parties and even
ultra and neo-nationalists are resorting to increasingly
desperate maneuvers, including rumour and innuendo, to
counter the perceived "threat" of an AKP-dominated
triumverate. Their concern is undoubtedly heightened by the
realization that AKP's reform agenda threatens the
established elite's traditional, top-down control. To keep
the public's trust and minimize tension as Turkish society
evolves, AKP leaders will need to continue to employ
broad-reaching, moderate, balanced rhetoric. End summary.

The Origins of Suspicion
------------------------
2. (SBU) Those looking to brand the AKP as Islamists
determined to undermine the Turkish Republic point first to
the AKP's religious origins and PM Erdogan's political roots.
AKP evolved from Necmettin Erbakan's Welfare Party (RP), an
Islamist party founded in 1993. Critics focus on Erdogan,
who in 1994 as Istanbul's mayor, called himself the "imam of
Istanbul" and praised God that he was a servant of Sharia.
Later, in 1998, Erdogan served four months of a 10-month
sentence for inciting religious hatred by reading a religious
poem at a rally. When the Constitutional Court outlawed the
RP in 1998, Erdogan and other RP members formed the
Islamic-oriented Virtue Party (FP). When FP was banned in
2001 for unconstitutional anti-secular activities, Erdogan
split off from Erbakan and formed AKP with more pragmatic
members willing to work within the existing political system.
Erbakan and more hardcore Islamists formed Saadet (Felicity)
Party. Erdogan moderated his rhetoric, making it easier for
voters to turn to AKP in the 2002 elections as an alternative
to traditional parties, mired in scandals, corruption and an
economic crisis. AKP surged to power with 34 percent of the
vote, one of the largest parliamentary majorities in Turkey's
history.

For the Defense
---------------
3. (C) Those who view AKP as reform-minded and democratic
are quick to cite AKP-backed reforms that strengthened
freedoms and democracy. AKP legislation that reduced the
military's influence in the National Secuity Council (MGK)
and eliminated military membership in the security courts and
the Board of Higher Education (YOK), among others, improved
the civil-military equilibrium that had been heavily skewed
toward military control. They cite as evidence of the
party's western-oriented, free market approach AKP's liberal
economic policies, which have stimulated the private sector,
increased foreign investment, reduced inflation and
stabilized the currency. AKP supporters argue that Turkey's
traditional power centers (the military, judiciary,
bureacracy) feel threatened by EU-linked human rights and
rule of law reforms that enhance individual freedoms. By
promoting EU membership, the AKP is slowly introducing more
balance into Turkey's strictly secular, statist society.
Supporters maintain that Erdogan's appointment of AKP
loyalists to influential positions previously held by
secularists has generated resentment against the AKP, further
fueled by the party's popularity. They frame attacks against
the party as desperate measures by entrenched secularists who
fear that further democratization will undermine their
traditional control and the economic benefits they derived
from state intervention in the economy.

4. (C) Opponents charge that AKP only pushed a reform agenda

ANKARA 00000648 002 OF 004


as far as necessary to convince the EU to begin accession
talks. Even then, AKP focused on those reforms needed to
dilute the military's power rather than those that might
interfere with the party's Islamic agenda. They note
Erdogan's support for greater freedom to express Islamic
practices (such as wearing the headscarf), and point to his
failure to allow Alevis, Kurds, Armenian and Greek Orthodox
communities similar freedoms. Suspicious that the accession
process is just a cover for the AKP's anti-secular Islamic
agenda, some in the military and opposition are reconsidering
the merits of EU membership. AKP officials admit reform
efforts have slowed, but explain that Turkey's bureaucracy
needs time to absorb and implement significant changes, such
as the complete overhaul of the Penal Code, Criminal
Procedure Code and Punishments Law passed between 2002 and
2004. They also note that parliament passed in November 2006
much of another major reform package, including legislation
relating to minority foundations and schools, military
audits, military courts and political party funding. In some
cases, parliament has had to re-approve the legislation to
overcome President Sezer's veto.

Circumstantial Evidence
-----------------------
5. (C) Conspiracy theorists and concerned secularists alike
build the case against AKP using persuasive but largely
circumstantial evidence. Many claim that Erdogan has used
AKP's parliamentary majority to weaken Turkey's secular
educational, financial and judicial institutions. They warn
that an AKP troika of president, PM and parliament speaker
would control the appointments process, transforming Turkey's
secular system into something approaching an Islamic
republic. They point to AKP-sponsored changes in the
strictly secular education system to allow graduates of
religious high schools (imam hatip) to compete for limited
university seats and qualify for government jobs.
Previously, imam hatip, like other vocational school
graduates, advanced to the clergy or other appropriate
professions. In addition, opponents charge that AKP has
undermined state regulation of private Koranic schools by
lifting age limits and extending hours of attendance. As a
result, the number of Koranic schools has increased
significantly, with correspondingly less government
oversight.

6. (C) Erdogan is also frequently accused of trying to
infiltrate the higher education system with Islamist-minded
professors and administrators. After some university rectors
resisted AKP efforts to introduce more Islam into the
curriculum, AKP opponents claimed the government began a
harrassment campaign. Police arrested one obstinate rector
in Van twice in 2006; both times he was reinstated by court
decision. Legislation creating 15 new universities gave the
government authority to appoint the new rectors, rather than
the usual procedure of approvals by YOK and the president.
The law, pushed through over President Sezer's veto, is
viewed as an end-run to allow Erdogan to select 15 new
rectors of his mindset. Parliament currently is considering
a proposal to establish another 17 new universities.

Green Money Seeping In
----------------------
7. (C) While many acknowledge AKP economic successes, some
doubters flag the alleged influx of "green" money from
Islamic sources as proof of the real direction AKP is taking
Turkey's economy. AKP opponents note that Islamist capital
is hard to track and question whether it is ultimately tied
to more Islamist policies. Increased investments from the
UAE and a promised doubling of trade with Saudi Arabia after
the Saudi King's unprecedented 2006 visit raised suspicions
among some western-oriented investors. The overall trend of
increased foreign investor inflows actually counters
insinuations of an Islamist take-over of Turkey's financial
sector, however. Investments from Islamic sources pale in
comparison to total foreign inflows and do not seem to be of
economic or political significance.

8. (C) Erdogan reputedly has manipulated the political
appointments process to place Islamist bankers in key
economic positions. Along with Finance Minister Kemal
Unakitan - a former board member of one of Turkey's leading
Islamic banks (al-Baraka) - Erdogan's appointment of seven
other al-Baraka officials to key positions in Turkey's
Savings Deposit Insurance Fund is cited as support for an

ANKARA 00000648 003 OF 004


Islamist take-over theory. In 2006, the PM virtually
paralyzed financial policy when he tried to appoint an
Islamist as head of the Central Bank against President
Sezer's firm opposition. (The compromise candidate has
demonstrated independent decision-making since his
appointment.) To round out the "damning" evidence, critics
cite FM Gul's background as a specialist at the Islamic
Development Bank in Jeddah from 1983 to 1991 and his reported
objections to state scrutiny of Islamic enterprises.

Packing the Court
------------------
9. (C) Erdogan is also accused of staging a take-over of the
judiciary. The AKP pushed through legislation to lower the
mandatory retirement age for technocrats, opening the way for
Erdogan to name almost 4,000 of 9,000 judges and prosecutors.
In a stand-off with the judiciary, AKP has threatened to
refuse to implement high court rulings against the government
for obstructing AKP-sponsored legislation. Similar struggles
between AKP and President Sezer have caused Sezer to veto
over 3,000 AKP appointments and send over 100 AKP-backed laws
to the Constitutional Court for review. But for Sezer,
Erdogan would already be implementing his "secret" agenda,
worried secularists claim. Economic reformers, including the
IMF, for their part, would be only too happy to see an
AKP-inspired change in the judiciary, which has consistently
blocked forward-looking economic reforms.

10. (C) Erdogan rebutted the secularists' charges in 2006 by
noting that the AKP hadn't been in power long enough to
reshape the judiciary. Rigid bureaucratic controls on
promotions and a 15-20 year career path for judges limit the
influence of any particular government on the judiciary's
orientation. But critics note that Justice Ministry
budgetary control over the Supreme Council of Judges and
Prosecutors, which oversees assignments within the judiciary,
gives the AKP indirect influence that can have a long-term
impact. The president appoints five of the seven council
members. The Justice Minister, however, heads the council
and controls its funding, which could discourage council
members from voting against the Minister's proposed
appointees. The most recent charge is that the Minister, by
not attending Supreme Council sessions, is preventing 29
judicial positions from being filled.

Small Changes
--------------
11. (C) AKP's strategy to infiltrate its Islamist agenda into
Turkey's secular institutions extends to the municipal level
and beyond, according to AKP opponents. The party controls
four of Turkey's five largest cities (Ankara, Istanbul, Bursa
and Konya). Measures by some AKP mayors to ban alcohol on
municipal property, establish women-only parks or equip
ferries with prayer rooms are seen as Islamic encroachments
on the secular system. Erdogan and other party leaders
explained the alcohol restrictions as consistent with the
state's obligation to protect children from alcohol, drugs
and gambling, rather than a religious proscription.
Municipalities are authorized to ban the sale and consumption
of alcohol on municipal property and near schools, religious
sites and related locations. Of the 62 provincial capitals
that have such a ban, 18 have non-AKP mayors. Of the 19
without alcohol bans, 14 have AKP mayors. As another
often-cited example of small but telling changes, critics
note that employees at the Health Ministry and state-owned
Turkish Airlines reported being questioned about their
religious beliefs and attitudes toward the Koran, an
unprecedented practice.

Internal Balancing Act
----------------------
12. (C) Erdogan has performed a delicate balancing act to
maintain unity within the AKP, despite the sometimes
conflicting interests of its competing factions. Many party
faithful are pious; keeping their allegiance is central to
the AKP's hold on power but Erdogan has won them few tangible
successes. He has not upheld earlier pledges to lift the ban
on headscarves in public buildings, though his strong
objections when the European Court of Human Rights upheld the
ban in public schools resonated with the party's more devout
members. AKP's more conservation faction was disappointed by
the failed attempt to criminalize adultery in 2004.
Erdogan's attempts to put loyalists into government jobs can
also be viewed through the prism of rewarding the party

ANKARA 00000648 004 OF 004


faithful.

The Jury Is Out
---------------
12. (C) Comment. To date, AKP critics can only muster
circumstantial evidence of an AKP Islamist agenda.
Opposition leaders, some media outlets, the military and
extreme nationalists have used this to play up fears that an
AKP triumvirate will allow Erdogan to make significant,
perhaps irreversible, changes that would undermine Turkey's
secular system. Using dramatic ad campaigns and threatening
rhetoric, they warn that Turkey may soon have an Islamist
president with a head-scarf wearing wife ready to take the
country back to the pre-republic "dark ages". President
Sezer, military leaders and the MGK chief have all warned
Erdogan against unconstitutional moves that might change
Turkey's secular identity. The secular establishment's
concern that AKP poses a genuine threat to Turkey's secular
system is undoubtedly heightened by the realization that
AKP's reform agenda threatens the established elite's
traditional, top-down control.

13. (C) Those not convinced of a nefarious AKP plan contend
that more than four years in power have matured the party.
Erdogan has had to moderate his message to balance factions
within AKP and lessen tensions with secularists threatened by
AKP reforms. Much of the party's success stems from its
image as being less corrupt ("AK" in Turkish means "clean", a
dubious claim for any party here) and more effective than the
opposition. Its record to date describes a center-right,
conservative party with Islamic roots that has modestly
advanced Kemal Ataturk's core principles of westernization
and modernization. Some of the changes tied to that process
will inevitably transform the traditional power balance and
strengthen civilian leaders. To keep the public's trust and
minimize tension as Turkish society evolves, AKP, and Erdogan
in particular, will need to continue to employ
broad-reaching, moderate, balanced rhetoric. End Comment.

Visit Ankara's Classified Web Site at
http://www.state.sgov.gov/p/eur/ankara/

WILSON

Oncelikle fazla sarhosken yazi yazmamam gerektigini asagidaki yazidan gorebiliriz. Onu orada tutuyorum, cunku bakip bakip eglenebilirim kendimle. Simdi okudugumda muzikle alakali birseyler yazdigimi en azindan ben de anliyorum. Tipki High Fidelity'deki gibi zaman cizgisindeki centikleri muzikle olusturanlardanim sanirim. Hayatimda muzik olmasa ne yapardim bilmiyorum. Zannedersem bu sebeple de sevgili Alt Sokak'a devam ediyorum. Hem Tuce'yle, hem de diger arkadaslarimla irtibatta kalmami sagliyor. Bir bakima yapistirici gorevi ustleniyor. Programi hazirlamak hafta boyunca tum vaktimi alsa da - Tuce'de, ben de muzik dinliyoruz "bu hafta programa yeni ne katabiliriz?" diye - ben bir yandan hobi olarak baska bir bloga basladim.

Boyle kasiniyorum surekli, sonu bazen husranla bitiyor ama bu hobi simdilik iyi gidiyor. iPod Gunlugu projesini hala unutmadim ancak onu hazirlamasi kesinlikle "Gunde 3 Ogun"den daha fazla zaman alacagi kesin. Bu yuzden simdilik gunluk taze taze miksledigim sarkilari dinlemeye davet ediyorum sizi.

"Isim neden Ingilizce?" derseniz, konusma yok, muzik de evrensel bir dil ve daha 'enternasyonel' olsun dedim. Sanirim iyi de yaptim. Buyrun efendim, 3 Serves a Day.

http://3servesaday.tumblr.com

Cok cabuk akip gecen bir kavram diye nitelendirip bir yaziya klise sekilde baslayabiliriz. Baslayalim o zaman. Nerden cikti bu yazi diye ben hala kendime soruyorum. Dinledigim sarkilar ve ictigim Coopers Pale Ale'in de biraz etkisi oluyor diye dusunuyorum. Marillion'la tetiklenen bu yazimi yazarken kucuk bir orumcegin bacagimi isirdigini, yazinin sonuna kadar umarim hayatta kalacagimi da belirtmek isterim. Belki de son satirlar deyip anlamsiz paragraflarin degerini artirmayi basarabilirim.

Sene 2000. Ankara'ya ilk resmi olarak ayak bastigim yil. Daha yurtta arkadas edinemedigim ve Kizilay'da sacma sapan dolanip, bir sure sonra kapanan, buyuk bir alani isgal eden ve yer altina kurulu D&R'i arsinladigim zamanlar. O zamanlar Marillion dedim ya, Radiation albumlerinden sonra marillion.com albumunu satin alip da annemin bana hediye ettigi Walkman CD Player'ima koyup dinledigim gun aklima geldi bir an.

Uzun sureli eski kiz arkadasimdan ayrildigim karanlik ve soguk kisti. Etrafimda bir suru gri devlet dairesi, uzun karanlik paltolariyla dolasan devlet memurlarinin oldugu ve aksam havanin saat 5'te karardigi sehirdeydim. "Yabanci" herseyi tanimliyordu benim icin. Kulagimda sevdigim grubun yeni albumu donerken, ben Kizilay'da hic istemedigim bir yone dogru yuruyordum.

Dogrultum Kumrular'i, yani eski universiteme otobuslerin kalktigi sokagi gosteriyordu. Etrafta isitma sistemlerinin beyaz buhar cikardigi devlet dairelerinin bacalari, turuncu isiklar ve karli soguk bir Ankara havasi vardi. Otobuse bindigim andan itibaren hareket etmesi bir olmustu. Sonra albumden Interior Lulu bana eslik etmeye basladi yaklasik 15 dakika boyunca.

Nedense o eski Mercedes servis otobuslerinde hep yalniz oturmayi sevmisimdir. Koltuklarin ayarlanamamis boslugundan mi bilmiyorum, belki de benim asosyalligimdendir, belki de sefa pezevenkligimden yolun keyfini oyle cikariyordum. 20 kilometre sehrin disina cikmak Ankara'da yasayanlar icin buyuk bir mesafeydi.

Herneyse. Konu daha fazla dagilmadan, hazir atmosferi ve nasil hissetigimi de anlatmisken Marillion.com albumunu - ozellikle Interior Lulu sarkisini - dinledigim zaman aklima kazinan nesneleri yaziyorum buraya. Eskisehir yolundan hep bu objeler. Eski kiz arkadas ODTU'den olunca karli be turuncu isikla aydinlatilmis "Bilim Agaci", sonra inin cinin top oynadigi Turkcell binasi ve son olarak Mesa Plaza. Hepsi aklima nasil korku filmi kazinmissa bir turlu aklimdan cikaramadigim seyler.

Ne kadar bunalmisim o zamanlar ve nasil da gorememisim bunaldigimi hapsetmisim kendimi.. Bu anlamsiz yazidan belki okuyunca daha sonra birseyler cikacaktir diye burada birakiyorum. Belki az yazdim, belki cok. Soz Marillion'da..

"You felt like this somewhere before,
Stirrin' up the bed of the river
Somewhere you don't like to go."

Bu videoyu kac milyon kere izledigimi hatirlamiyorum. Hep ayni siddette kahkaha atmami sagliyor kendisi. Muhteremin gureslerini de izlemekte fayda var, YouTube'a bir sekilde erisilebiliyorsa tabii.


http://www.youtube.com/watch?v=pjYDSi1ZUcY

Uzun zamandir aklimda olan bir projeyi sonunda hayata geciriyorum. Ismi iBlog.

iBlog'da tum Mac, iPhone, iPad ve Apple'la ilgili pufler yazacagim ve uygulamalar hakkinda yorumlar yapacagim. Hep boyle puflerin yeraldigi 'Turkce' bir sayfa bekledim birinden, ancak istedigim kalitede veya tek bir blogda hic rastlamadim.

Kendi isini baskasina birakma derler, ben de o izden gidiyorum. Oyleyse, 'Merhaba iBlog'.

http://iblog.muzocan.com

Ana sayfa olarak uzun suredir blogumu kullaniyordum ancak biraz degisikligin bana iyi gelecegini dusundum. Daha derli toplu bir tasarimla muzocan.com artik yayinda. Burada yazilanlar ana sayfada da otomatik olarak guncelleniyor.

Blogumu buraya, yansimasini muzocan.com'a tasimamin bir guzel getirisi daha var. Malum, Turkiye'de ozellikle Google'a odakli yasaklar devam ederken, bu yasaklar Blogger kullanicilarini da etkiliyor. Mesela hala altsokak.com'a Turkiye sinirlari icinden erisim sorunlu. Kendi blogumun erisimini bir sekilde kurtardim, peki radyo programimiz Alt Sokak'in Alt Sokak portali niteligindeki blogunu ne yapmaliyim? Karar veremiyorum.

Dinleyicimizi iTunes podcast katalogu ve Soundcloud gibi alternatif yollara tesvik etmek ve Alt Sokak'in ana sayfasindan koparmak canimi sikiyor. Herneyse. Umarim bugun saat 17'de Taksim Meydani'ndaki yuruyus, Turkiye'de yasayan ve Internet kullanan insanlarin sesini bir yerlere duyurur. Umarim degisimin bir kilometre tasi olur..

Not: Yeni arayuz eger hosunuza gitmediyse, bloga direkt erisim icin, http://blog.muzocan.com. Erisilebiliyorsa tabii.

Nerden baslasam.. Avustralya'ya tasindigimdan beri fazla guncelleyemedim blogumu. Bir suru sey birikti, guzel zamanlarin yaninda cokca kotu zamanlar da gecirdim. Bir yandan okul devam ederken hostel deneyimi, hostelden kurtuldum derken ruh hastasi Avustralyali bir kizin evine dusmemiz Kaan'la. Simdi geriye bakip yasadiklarimiza bakinca guluyorum ancak o zamanlar ve yasanan olaylarin ardindan birkac ay sonra benim icin iskence gibiydi.

Baslangicta hostelden kurtulduk diye sevinirken, Kaan'la yanina tasindigimiz Avustralyali kizin biraz arizali oldugunu anlamamiz fazla vakit almadi. Tesaduf o ki, Kaan'in masterdan arkadasi, bizden once bizim kaldigimiz evde kiraciydi. Cicegi burnunda, evimizde mutlu mutlu yasarken beraber oturdugumuz kiz hakkinda hic de olumlu seyler duymadik. Avustralyali kizin da anlatilanlar kadar olamayacagini dusunduk. O zamanlar meger canim cicim aylariymis. Ilk tartismanin neden ve nerden ciktigini hatirlamiyorum ancak baya hararetli oldugunu ve gerildigimizi cok net hatirliyorum.

Bizden once ruh hastasi kizla oturan insanlarin rekoru 3 aymis. Bizim rekorumuz yaklasik 7 ay. Zannedersem hayatimda ilk kez bir insani oldurmek istedim ve uzun zamandan sonra da ilk kez birisi limitlerimi zorladi. Ancak ben ve dostum Kaan, dogal olarak vahset dusuncelerimizi rafa kaldirip - kaba kuvvet uygulamayacak kadar medeniyiz - bir ay oncesinden cikacagimizi haber verdik ve o sozde "Bliss Street" uzerinde olan evden pacamizi kurtardik. Yalniz tasinmadan once o evde gecirdigim son birkac ayin benim uzerimde etkisi agir ve sikintili oldu.

Okul doneminin ortasinda haril haril ev aramayi birakin, ayni cati altinda yuzunu gormek istemediginiz bir insanla yasamak zorunda oldugunuzu dusunun. Karsinizda mantik arayamayacaginiz ve duzgun konusamayacaginiz bir insan. Herneyse. Stresli ve uykusuz gunlerin ardindan sonunda basimi sokacagim ve sevdigim bir ev ve ev arkadasiyla hayatima devam ediyorum.

Bloga yazamamamin nedenlerinden biri buydu. Ikinci nedense ev problemleri sirasinda aksayan okuldaki derslerimi toparlama cabamdi. Neden bilmiyorum, sanirim depresyon - pacami bir turlu birakmayan depresyon - motivasyonumu da iyice dusurdu. Sonucta bir sey yapmak istemeyip oturdum, ta ki donemin sonuna kadar. Yumurta kapiya dayandi ve "iyisiyle kotusuyle" bir donemi bitirmis oldum. Ucuncu nedeni zaten Muzo'nun iPod Gunlugu podcastlerinden biliyoruz, ona deginmemize pek gerek yok. Tembellik tabii ki.

Onumuzdeki Agustos ayinda Avustralya'da ilk senemi bitirmis olacagim. Burasi hakkinda bir sey yazdim mi tam hatirlamiyorum. Aslinda yazacak bir suru sey var ancak ozetlemek gerekirse cok ilginc bir ulkede yasiyorum. Kendi yaginda kavrulan, mutlu ve alim gucu yuksek insanlarin yasadigi bir yer Melbourne. Amerika'dan ve Avrupa'dan parcalar edinse de ve zavalli Aborijinleri topraklarindan etmis olsa da, artik onlardan da parcalari alip icinde barindiracagi bir kultur yaratiyor burasi kendine. Baslangicta "I've made a huge mistake!" desem de icinde bulundugum durum kabullenip - gariptir - sevmeye de basladim.

Sikici yasamlarindan uzaklara kacan insanlarin da Avustralya'ya sigindigini gorunce verdigim kararin ne kadar dogru oldugunu gordum. Gozumu actigim her gun boyle bir yolculugu - yasadigin yerden kacisi kastediyorum, zorunlu olarak yurtdisinda egitimi degil - eger annem hala yasasaydi ve babam da mutlu olsa yapabilir miydim diye soruyorum. Sanirim yapamazdim. Garip bir sekilde hem cok, hem de cok evcil yetisiyoruz Turkiye'de.

Nereden nereye. :) Dedim ya, yazacak cok sey var. Bir gunlugune Sydney seyahatimi mi, yoksa gectigimiz haftalarda gittigim "New South Wales" eyaletindeki Mount Kosciuszko'yu mu anlatsam karar veremedim. Sanirim yine tembelligime geri donup sozu fotograflara birakacagim.

http://gallery.me.com/muzocan#100406&view=grid&bgcolor=black&sel=14

Umuyorum en azindan su haftalarda bu blogu daha sik guncelleyecegim. Sesimi ozleyen varsa beni her hafta Alt Sokak'ta bulabilirsiniz. Veya arayin? :) Simdilik soguk ve yagmurlu - en sevdigim - Melbourne'den bu kadar..

Haziran, Temmuz ve Agustos. Kita degisimiyle gelen mevsim degisikliginin kurbani olan aylar. Kisa hazirlik ve kis aylarinda tekrar dinlemek icin sakladigim sarkilari tekrar gun isigina cikariyorum bir bir. Iste, Beach House, Norway onlardan biri.

Herkesin bir öyküsü vardır. Uzun ya da kısa, iyi ya da kötü, iz bırakan, anımsanan ya da silik ve anımsanmayan. Öyküler, genellikle sahiplerince değil, başkaları tarafından yazılır. Rüveyde öyküsünü kendi yazanlardandı. Çünkü o, öyküsünü yazacak kadar, kendini, hayattan ne istediğini bilen, cesaretle olayların üzerine yürüyen, kararlı, kişiliği sağlam, dürüst, yürekli ve keyifli bir kızdı.

Rüveyde’nin öyküsü gerçekten çok kısa fakat iz bırakan, iyi bir öyküydü. Yaşasaydı, öykünün daha da zenginleşeceği, daha da kalıcı izler taşıyacağı kesindi. Ne var ki Rüveyde, çok genç yaşta aramızdan ayrıldı ve bizi yalnız bıraktı. Öyküsü öksüz kaldı.

Rüveyde ile uzun yıllar birlikte çalıştık. Üniversite sonrası çalışma ve kariyer yaşamında birlikteydik. Onun amiri, hocası ama daha çok arkadaşı, dostuydum. Birbirimizin sevinçli, üzüntülü, keyifli, yorucu her anımızın en yakın tanıklarıydık. Yani o benim, ben de onun öyküsüne önemli bir yer tutuyorduk. Birbirimizi çok iyi tanır, birbirimiz hakkında çok şey bilirdik. Ve bu yüzden o gidince, benim öyküm de eksildi. Bıraktığı boşluk hiç kapanmadı ve biliyorum hiç kapanmayacak.

Rüveyde, üniversite öğrenimi için Eskişehir’e, o yıllarda adı İktisadi ve Ticari İlimler Akademisi olan Anadolu Üniversitesi’ne İzmir’den gelmişti. Avukat anne babanın çocuğu olarak aydın bir çevrede akıllı, güzel ve komik bir kız olarak yetişmiş, yatılı olarak İzmir Kız Lisesi’nde okumuştu. Lise yıllarında da tiyatroyla ilgilenmiş miydi, bilmiyorum. Fakat Eskişehir’e gelir gelmez okulda AKÇE Tiyatro Kulübünden çıkmaz olmuş ve daha okulunu bitirmeden çok genç yaşta evleneceği kocası sevgilisi Ferudun’u da orada tanımıştı. Rüveyde, nerdeyse beline kadar uzun iki kalın örgülü saçları, iri yemyeşil gözleri ve gülen yüzüyle güzel fakat daha çok komik, neşeli bir kızdı. Feridun’nun sahneye koyduğu bir oyunda onu ilk izlediğimde kısacık rolüne karşın oyunculuğunu da çok beğenmiş, canlandırdığı anne rolüne çok ama çok gülüştüm.

Rüveyde, daha okulunu bitirmeden, Feridun’la evlenmiş, kısa bir süre sonra da çocukları Muzaffer Can yani Muzo dünyaya gelmişti. Rüveyde, her anne gibi yavrusuna sevgi doluydu. Hayatta en önemli varlığı çocuğuydu. Onun sağlığı için, iyi bir insan olması için elinden gelenin fazlasını yapardı. Her hali gibi annelik hali de çok keyifliydi. Ferudun’nun çocuk tiyatrosuyla yoğun olarak uğraştığı yıllarda, o da yeni anne olarak kocasının, tiyatronun uzağında kalmamak için bütün provaları kucağında çocuğuyla birlikte izlerdi. Alışılmış, bilinen kalıplara hiçbir zaman yüz vermediği için anneliği de kendi doğrularına göre yaşamıştı.

Rüveyde, aynı yıllarda Anadolu Üniversitesi’nde yüksek lisans programını başarıyla tamamlamış ardından İstanbul Üniversitesi’nde doktora çalışmalarına başlamıştı. Doktora tezi, günümüzde de güncelliğini koruyan “küreselleşme ve reklam” ilişkisi üzerineydi. Rüveyde, çalışmalarını hepimiz gibi, üniversitemizde kurulan Ünvak Reklam Ajansında müşteri temsilcisi olarak uygulamalı olarak da sürdürüyordu. Onunla birlikte, müşteri görüşmeleri için Ankara ve İstanbul’a yaptığımız sayısız yolculuklar, işlerimizi kabul ettirdiğimizde yaşadığımız sevinçler, bazen kızgınlıklar, üzüntüler… ah be Rüveyde, ne çok ama gerçekten ne çok varsın, öykülerimizde…

Rüveyde, doktorasını aldıktan sonra, İletişim Bilimleri Fakültemizin o yıllarda adı ‘’İletişim Sanatları’’olan ‘’Reklamcılık ve Halkla İlişkiler’’ bölümüne yardımcı doçent olarak atandı ve halkla ilişkiler hocası olarak ders vermeye başladı. Rüveyde’nin, halkla ilişkiler hocası olarak öyküsü de onu kişiliğiyle hiç çelişmeyen, sahici bir öyküydü. Yaptığı işi kendisine yakıştırmasını bilen nadir insanlardan birisiydi. Rüveyde, işini, halkla ilişkileri çok sever, bu nedenle halkla ilişkiler adına ne yaparsa ne anlatırsa, onu kendisiyle içselleştirir, kendi rengine boyar, kendi sesiyle dillendirirdi. Bu nedenle, halkla ilişkiler onun kaleminde, dilinde zaten olması gereken insani bir zenginliğe kolayca ulaşıverirdi. Rüveyde, bu nedenle en çapraşık konuları bile evrenin sırlarını çözmüş bir derviş edasıyla öylesine yalın, öylesine anlaşılır kılardı ki, onu dinlediğinizde, okuduğunuzda halkla ilişkilerin ilk bakışta görünmeyen boyutlarını kolayca kavrayıverirdiniz.

Öğrencilerinin Rüveyde’yi neden bu kadar çok sevdiğini anlamak da zor olmazdı. Çünkü o, işini ve öğrencilerini çok severdi. Rüveyde, öğrencilerinin her türlü sorunuyla yakından ilgilenir, onlara yardımcı olur, renkli, canlı, esprili sohbetiyle öyküsünü kalplerine oya gibi işlerdi. Öğrencilerin Rüveyde hocası, çoğunun da ‘’Rüveyde abla’’sıydı. Kız öğrencilerinin büyük bir çoğunluğunun ise hayran oldukları, olmak istedikleri biricik modelleriydi.

Rüveyde doçentlik çalışmaları kapsamında ‘’sponsorluk’’ üzerine bir kitap yazdı. O yıllarda ‘’sponsorluk ‘’ üzerine Türkçe olarak yayınlanmış ilk kitaplardan birisi olma özelliği taşıyordu. ‘’Halkla İlişkilerde Konu Yönetimi’’de onun üzerinde çalıştığı kavramlar arasında yer alıyordu. Eğer yaşasaydı, bu konudaki kitabı da kısa bir süre içinde yayınlanacaktı. Rüveyde, hocalığı kadar, bilimsel alanda çok önemli çalışmalar yapmış, başarılı bir bilim insanıydı.

Rüveyde’yi çok ama çok genç yaşta kaybettik. Biliriz, ölüm hangi yaşta gelirse gelsin erkendir. Fakat Rüveyde için gerçekten çok erken oldu ve ona hiç mi hiç yakışmadı. Öyküsü çok yarım kaldı. Ne var ki bazı insanlar bu dünyadan ayrılsalar da öyküleri, anlatılmaya devam eder. Rüveyde’nin öyküsü de,en canlı, en güzel haliyle var olmayı sürdürecek.

Prof. Dr. Haluk Gürgen

(http://iletisimbilimleri.anadolu.edu.tr/fakulte/aramizdan-ayrilanlar/31-aramizdan-ayrilanlar-ruveyde-akyurek.html adresinden alintidir. Tesekkurler Haluk.)

Blogumu her zaman oldugu gibi bosladim, cunku yazacak bir sey bulamiyorum gercekten. Hic bir sey yapmiyorum. Yani 'Ne yapiyorum veya yaptim?" diye soru sorunca kendime cevap veremiyorum. Peki, gunler sirf yatarak mi geciyor? Hayir tabii ki.

Great Ocean Road'dan dondugumden beri son bir aydir yaptigim seylerden biri kitap okumak. Daha cok okul kutuphanesinden aldigim tasarim kitaplarina sardim biraz ufkum acilsin diye. Ancak hissetmeye basladigim Nick Hornby ozlemi ve Penguin kitaplarinin indirime girmesiyle High Fidelity'yi 1623. kez okuyorum.

Muzik dinliyorum. Param yettikce guzel konserleri yakalamaya calisiyorum. En son cok guzel bir salonda - Forum Melbourne - Yo La Tengo'yu izleme sansi buldum. Neyse ki buyuk konserlerin disinda da cok hareketli bir canli muzik dunyasi var burada. Canim sikildigi zaman, disari cikmak icin de cok tembel degilsem bir suru basarili yerel grubu izleyebiliyorum. Bir de Alt Sokak icin tum gun muzik dinliyorum, ama o sayilmaz degil mi? O bir rutin sonucta.. :)

Bunun disinda bolca film izliyorum. Oturdugum evin yakinlarindaki sinemalara uye oldum ve kartlarini aldim. Daha ucuza film izleyiorum, hem de festivallerden haberim oluyor. Eger yine cok tembel hissedersem kendimi, ya korsanlik yapiyorum ya da iTunes'dan filmler kiraliyorum. Turkiye'ye gore cok daha pahali ve kotali Avustralya Internetimizi, fazla asmadan uzun zamandir izlemek isteyip de izleyemedigim filmleri indirip vakit geciriyorum. Bu filmlerden biri de Stranger Than Fiction'di. Her gun ayni dongu icinde zaman geciren bana cok tanidik geldi bu film. Asagidaki sahnesini her izledigimde nedense gulmemi durduramiyorum. Komik oldugundan degil ama, hosuma gittiginden.



Aslinda simdi yazdiklarima bakinca tam bir yaz tatili gecirmisim gibi duruyor. Dinlendim, dinlenmekten de sikildim. Bu iyi bir sey olmali. Yarin sabah yine erken kalkip, uretmeye devam etmemin heyecani da var ustumde. Gecen donem ev sikintisindan istedigim verimi alamadim kendimden. Ama simdi hazirim..

Zamaninda Hootie and The Blowfish dinlerdim ama kim derdi ki benim gercekten Country sevecegimi. Goz acip kapayana kadar gecen bir filmin ardindan, biraz da bildik bir konu olmasina ragmen, muzikleri ve sozleriyle vurdu bu Crazy Heart denen film beni.



Your heart’s on the loose
You rolled them seven’s with nothing lose
And this ain’t no place for the weary kind

You called all your shots
Shooting 8 ball at the corner truck stop
Somehow this don’t feel like home anymore

And this ain’t no place for the weary kind
And this ain’t no place to lose your mind
And this ain’t no place to fall behind
Pick up your crazy heart and give it one more try

Your body aches…
Playing your guitar and sweating out the hate
The days and the nights all feel the same
Whiskey has been a thorn in your side
and it doesn’t forget the highway that calls for your heart inside

And this ain’t no place for the weary kind
And this ain’t no place to lose your mind
And this ain’t no place to fall behind
Pick up your crazy heart and give it one more try

Your lovers won’t kiss…
It’s too damn far from your fingertips
You are the man that ruined her world

Your heart’s on the loose
You rolled them seven’s with nothing lose
And this ain’t no place for the weary kind

Sozde "surgun" hayatimin ilk ayinda yasadigim yere gittikce adapte olmaya basladim. Gerek Avrupa tarzi prizleri Avustralya'ya cevirmek olsun, gerek toplu tasima araclarinda kullanilan yeni kart sistemi icin edindigim kart olsun ve gerek sinemada gittigim her 3 filmden sonra bir tane bedava izlemek icin kullandigim kart olsun diye uzunca kucuk, anlamsiz bir liste siralayabilirim.

Evle ilgili, ozellikle ev arkadasimla ilgili kucuk sorunlar ciksa da sanirim hayatimdan simdilik memnunum. Araya giren tatil ve arkadas ziyaretlerinin ardindan yine evde odama kapanip Internetlerde dolanip biraz ilham ve bilgi almak icin dolaniyorum. Kitap okumaya da gomuldugum su siralarda bolca RJD2'nun ve Beach House'un yeni albumunu dinliyorum. Bakildiginda biraz depresif bir durum gibi gozukebilir ancak degil. Gercekten.

Hayatimdan gayet memnunum. Ancak elbette buraya gelis amacima yeniden donmek icin su siralar baya istekliyim. Her gecen gun oturdugum zaman kendimi 'karpuz' gibi hissediyorum. Aslinda birikim acisindan iyi de, birikimi biraz birseylere dokmek lazim.

Basta pek inanmak istemedim, hatta Amerika hayatim gibi daha kolay olacagini sandim. Ancak Avustralya'ya geldigimden beri saat farkliligi nedeniyle evimdeki sevdigim insanlar daha da siliklesmeye basladi. Ara sira video konferansta gorusmesek sanirim iyice kopup, yasamimizdaki paralel cizgileri kaybedecegiz. Her yere uzak olmanin yani sira, kendi icinde ayri bir dunya gercekten Avustralya.

"Acaba benim evim neresi veya neresiydi?" diye dusuncelere dalinca icinden cikilmaz bir kisir donguye girdigimi hissedip kendimi baska seylerle oyalamaya calisiyorum. Yani su an beni dunyanin hangi noktasina birakirsaniz birakin, bir sey anlam ifade etmeyip normal duzenimde devam edecekmisim gibi geliyor. Bir yere ait olma duygumu yitirdigimi farkindaydim, ancak boyle bir bosluk ve rahatsiz edici bir rahatlikla gelecegini dusunmemistim.

Yine nokta atisi yapamadigim veya yaptigim ancak farkina varamadigim bir blog yazisi oldu bu. Daha fazla uzatmamali. Sozu muzikle tatliya baglayip bitiriyorum. Bu haftalarda aklimda dinledigim albumler disinda dilime de dolanan iki sarki var. Serbest dusuncemin en iyi yansimasi iki sarki..

Stereophonics - Maybe Tomorrow
Supergrass - Moving

Not: Acaba Muzo'nun iPod Gunlugu geri mi donse?

Terra australis incognita'ya adim attigimdan beri blog sayfama daha az ilgi gosterir oldum. Bunun farkinda olmak mi rahatsiz edici, yoksa bu durum karsisinda bir sey yapmamak mi karar veremiyorum. Tekrar ilk adimi atmak icin biraz kendimde guc bulmusken bos durmadan baslayayim dedim.

Pearl Jam konserinden sonra pek cok sey gecti basimdan. Mesela okulun ilk donemini kapattim ve yaz tatiline daldim. Yaz tatilim sakin ve sessiz gecerken - PS3, film, muzik vs. ile - ev arkadasim Kaan'la Great Ocean Road'dan gecip Adelaide'e gitme karari aldik. Masraflari paylasmak icin yanimiza bir gezgini de dahil attik ve asagidaki rotaya benzer bir yol cizdik kendimize.


Kamp yaptik, geceleri muhtesem guney yarikure gokyuzune baktik ve guzel muzikler dinleyip Victoria'nin dogal guzelliklerini gezdik. Heinz'in igrenc balkabagi corbasinin disinda, Kaan'in pisirdigi haslanmis sebze ve karides kokteylinin tadi hala damagimda. 2100 kilometre yaptigimiz bu yolculuktan anlatacak bir suru sey var ancak 41 derece sicakta acikcasi birsey yazacak halimin kalmadigini tahmin edersiniz. Bu yuzden kuzey yari kureye sicak hava dalgasi gonderecek su fotograf albumune alalim sizi.

http://gallery.me.com/muzocan#100398&bgcolor=black&view=grid

Son olarak Great Ocean Road nedir, ne degildir merak ediyorsaniz,

http://www.greatoceanrd.org.au/

Pearl Jam ve Dave Matthews Band. Hayatim boyunca canli konserlerine gitmek istedigim iki grup. Elbette daha sayabilecegim bircok grup var ama ikisi aklima ilk gelenler olur hep. Melbourne'e adim attigim andan itibaren iple cektigim tek bir tarih vardi. O da 20 Kasim 2009. Pearl Jam, Melbourne Etihad Stadium'a gelecekti, ben de elbette biletimi aldim. En onlerden izlemek istiyordum ancak baska bir Avustralya gercegiyle daha karsilastim. Biletimi aldigim sirada konsere yaklasik 3 ay olmasina ragmen sahne onu ve sahneye yakin alanin biletleri tukenmisti. Zaten bu bana bir ders oldu.


Konser gunu okul projelerimi teslim edip yaz tatiline girdigim gundu. Bir cirpida projelerime son rotuslarimi atip okula kosturdum, sonra Etihad'a dogru ucusa gectim. Ucu ucuna, o kadar sikisikti ki her sey, stadyum kapilarinin etrafina dizili karavanlardan bir sosisli kapip gecitteki siraya yerlestim. Iceri girdigimde coktan Ben Harper calmaya baslamisti. Tam kendime iyi bir yer bulmaya calisirken sahneye Eddie Vedder konuk olarak cikti. Beraber Under Pressure soyleyip cok eglendiler. Sahnedeki insanlarin eglenip yaptiklari isten zevk almalari bana da keyif verir. Harper ve Vedder'in eglenmesi sayesinde ben de bir anda sanki saatlerce oradaymisim gibi atmosfere adapte oldum.

Harper konserini bitirdikten sonra heyecanli bekleyis basladi. Bu sirada ben de yanimdaki insanlarla laflayip konserin setlistini tahmin etmeye calistik. Pek cogu tuttu da. :) Herneyse, isiklar karardi ve grup sahneye cikti. Sahne dekoru Pearl Jam'in yeni albumu Backspacer'in konseptine uygun tasarlanmisti. Yuvarlak daktilo tuslari uzerinde "Pearl Jam" harfleri yanip sonerken "Elderly Woman Behind The Counter In A Small Town" ve "Corduroy"la yavas bir baslangic yapan grup, "Animal" ile arkadaki isiklarin enerjisine yetisip sahnede patladi. O an konser oncesi tanistigim insanlarla yuksek tavana degme calismalarimiz basladi. Ve o an anladim ki ben gercekten Pearl Jam konserindeyim ve onlari canli izliyorum.

"Animal" sonrasi yeni albumdeki favorim "Got Some" tinlamaya basladi kulagimda. Eskiyle yeni bu kadar iyi karisabilir. Bazi konserlerde "Neden duruyoruz?", "Bu sarki da ne alaka?" der ya insan, bu konserde boyle birsey yasamadim. "Got Some"in arkasindan B-yuzu "Brother"i calmalari bile kulagima batmadi. Konserin ana kisminda yine eski, ancak daha cok yeni sarkilara yer verdi Pearl Jam. Yalniz sasirdigim ve goz yaslarimi tutamadigim an "Oceans"i caldiklari andi. Konser arkadaslarimla birbirimize bakip "Neeeeeeeeeeee?!" diye haykirip, hayallere dalmaktan kendimizi alamadik. Ilk kismin sonunda "Do The Evolution"i patlattiklari an sok dalgasinin ugrayacagi belliydi.

Ilk bise ciktiklarinda yine sakin karsiladi grup bizi. Eddie Vedder sahnede gitariyla bir Neil Young klasigi "The Needle and The Damage Done"i calip soyledi. Sarkinin sonunda grubun geri kalani arkada belirdiginde son albumden "Just Breathe"le devam etti konser. Ilk bisleri daha cok "Ten" albumu agirlikliydi. "Jeremy", "Deep" ve "Why Go" gibi klasiklerini arka arkaya siraladilar. Bu sirada calan ellerin uzerindeki kirisikliklar yaslanma belirtilerini gosterse de, sahnenin bir ucundan diger ucuna kosturan grubu gozleriyle yakalamaya calisan ben yaslandigimi hissettim. Belki de her ani yakalamak isteyip gozumu kirpmak istemememden dolayi da gozum yorulmus olabilir. :) Sahneye ikinci kez cikislariniysa "Porch" ile bitirdiler. "Yapamazsiniz bunu!" diye isyan ederken isiklarin acilmadigi gercegini goze alip alkislamaya devam ettik. Birkac dakika sonra Pearl Jam yine sahnedeydi.

Ikinci biste yine sakin basladilar, "Black", "Spin The Black Circle", ve "Alive" ile costular, "Yellow Ledbetter" ile konseri bitirdiler. Son birkac sarki boyunca tum stadin isiklari da acikti. Grup da caldigi seyirciyi sevmis olmali ki, sahneden inmek istemediler. Sahnede calmamalarina ragmen seyirciyle vakit gecirip konustular, selam verdiler. Gemiyi son terkedense yine Kaptan Vedder oldu.

Eve donmek icin stadyum kapisindan disari adim attigimda bacaklarimi hissetmiyordum. Ancak yuzumde olmeden once yapmam gerekenler listesinden bir maddeyi silmenin huzuru ve nesesi vardi. Konserin etkisi hala devam ediyor bu arada. Hala dusunuyorum da ne konserdi..

Cok bosladim, cok surundum, cok dusundum, az uyudum, cok yattim, tembellik de yaptim. Ama artik buradayim. Yeni kitada yeni bir sayfayi cevirmek kolay olmadi, ancak fena da olmadi. En azindan su an Tazmanya'dan gelen birami yudumlarken bunu soyleyebiliyorum. Hostel macerasindan sonra eve cikmak, ev arkadasimiz Avustralyali kizin biraz kontrolsuz olmasi ve kucuk surtusmeler disinda her sey iyi gecti.

Projeler ve dersler biraz aksadi, ve aksamamasi gerekirdi. Buraya sevdigim isi yapmaya geldim ve bunu yapmaya da kararliyim. Artik okulun da huyunu suyunu ogrendim, onumuzdeki doneme hazirim. Gectigimiz cuma yaz tatiline girdik okulca. Hala ne yapmak istedigime karar veremedim. Muhtemelen is aramakla gececek bir sure, ve is bulamayacagim gibime geliyor. Burasi her yere uzak oldugu icin kriz anca vuruyor sanirim. Bakalim, bana sans dilemenin zamanidir.

Avustralya'da yasamdan biraz bahsetmek gerekirse.. Burasi sessiz sakin bir yer genellikle. Ama bazen geceleri oyle olmayabiliyor. Garip bir sekilde insanlarin ozellikle icmeye ve yemege egilimleri var. Saat 11'den sonra havalarin da guzellesmesiyle publarin bahcelerinde pek cok insani Tavuk Parma ve bir adet Pot (yaklasik 300 mL) icerken gorebilirsiniz. Hafta ici dedigim saatlerde fazla yogun olmasa da, pazar gunleri aksamustu saat 6 gibi kor kutuk sarhos insanlari tramvayda yakalama sansiniz cok yuksek. Kisacasi iciyorlar. :)

Hazir tramvay demisken biraz ulasim konusuna degilmeli. Melbourne'de otobus bulmak cok guc cunku o kadar iyi bir sistem kurulmus ki, butun isinizi tramvay ve trenlerle halletmek mumkun. Gunluk biletler $6.80, 2 saatlik biletler $3.70. Simdi benim gibi pek cok uyanik elbette tramvayda nasil olsa az guvenlik var, orayi kontrol etmiyorlar diye biletsiz yolculuk yapmaya kalkisabilir. Ancak ne zaman gorevlilerin cikacagini insan bilemiyor. Gunlerden bir gun, okula yetismeye calisirken bilet alacagim tuttu. Cuzdanima baktigimda her nedense yeteri kadar bozuk param olmadigini gordum. (Bu arada tramvaylarda sirf bozuk para kabul eden makineler var.) O anda tramvaydan inmem gerektigi aklimdan gecti, ama macera ya yine de devam ettim yoluma. Isin sonunun nereye vardigini anladiniz tabii ki. $170'lik cezanin posta kutunuza ulasmasi biraz vakit aliyor ama o mektubu aldiginiz an gonderenin "Department of Transportation" oldugunu gordugunuzde buyuk ve sesli yutkunmanizi hatirlayacaginiza eminim. Bu yuzden, Melbourne'de nasil olsa kontrol edilmiyor diye bilet almamazlik yapilmamasi gerek. Son olarak eger aksam 6'dan itibaren 2 saatlik bilet alinirsa, saat gece 3'e kadar gecerli oluyor o bilet. Bu kucuk tuyo ile bir diger ulasim araci bisiklete geciyorum.

Insanlar burada bisiklet kullaniyorlar. Elbette kask zorunlu ancak her yere tramvay veya tren beklemeden hizlica ulasacaginizi biliyorsunuz. Bu yuzden kask benim gibi eski kafali bisikletciler icin cekilmesi gereken ve cekilebilir bir cihaz halini aliyor. Daha bisikletim olmadigi icin "soldan gidonlu" :) bisikletler hakkinda yorum yapamayacagim. Gecenin bir yarisi bir yere gittiyseniz de taksiyi tercih etmek zorunda kalinabilir. Taksi ucretleri hani hafta bir veuya iki kere kullanmak icin cok makul. Arabaniz varsa ozellikle alkolluyken kesinlikle evde birakilmali. Yoksa bizim ev arkadasi kizin dustugu duruma dusebilirsiniz.

Bir gun alkollu yolda yakalaninca kendisi, arabasina alikonulmus, daha sonra mahkeme de arabasina ufleme aleti taktirmaya karar vermis. "Interlock" denen bu alet, arabaya baglaniyor, arabayi calistirmak iciin once bu alete uflenmesi gerekiyor. Alkolsuzseniz zaten araba calisiyor. Her 15 dakikada bir alet otuyor ve yine uflemeniz gerekiyor. Trafikte biri gorse nasil asagilayici bir durum oldugunu dusunun. Bir de bu proseduru - zannedersem - 12 ay boyunca yaptiginizi dusunun. Herneyse, araba kullanirken dikat etmekte yarar var. Benzin de elbette Turkiye'ye gore ucuz.

Fazlaca yazdim sanirim. Daha devami da gelecek elbette. Biraz fotograf cekip suslemek de gerek burayi. Madem tatildeyim, fotograf makinemi de yanimda tasiyacagim artik. Sonra gorusmek uzere..

Bir, en gec iki hafta sonra biraz buralari dolasip, fotograf cekip geri donuyorum bloguma. Asiri yogun geciyor, hava giderek sicaklasiyor, denedigim bira cesidi sayisi da artiyor. Gunluk hava raporumu zaten Twitter'dan da takip edebilirsiniz ama uzun cumleler kurmak her zaman daha guzel. En azindan simdi bana oyle geldi.

Bu sure icinde yeni yuzuyle Alt Sokak bloguna bir goz atin. Artik blog uzerinden de dinleyebiliyorsunuz programi. Ben de simdi programi dinleyip bu gunesli havada odamda projelere dalayim.

http://www.altsokak.com

Bugun carsamba gunu dogan ev arkadasimin dogum gununu kutluyoruz. Evde kucuk capli bir parti oldu, ben de ictim. Herkes icti. Birden bu evi nasil toparlayacagiz diye dusunurken, evin nasil hunharca altinin ustune getirildigine tanik oldum. Sonra asagidaki sahneyi dusunup kahkahalarima engel olamadim.